Maandelijks verschijnt in maandblad Buurtvereniging “Ons Belang” Haren (aangesloten de afdeling volkstuinen) een stukje afkomstig van Lydia Becker(samen met haar man tuinder) over het wel en wee van de tuinders, teneinde op deze wijze mensen enthousiast te maken voor de moestuin, met als titel "Op Toene".
Ik heb haar toestemming het stukje op mijn weblog te plaatsen.
Ik heb haar toestemming het stukje op mijn weblog te plaatsen.
OP TOENE in JUNI, JULI en AUGUSTUS
Zon over de velden, een heerlijk briesje en in de bosjes verderop de kraaien en de eksters die luidkeels hun aanwezigheid verraden. Warm.
Op een witte bank aan het pad voor zijn tuin zit een tevreden man over het tuincomplex te kijken. Vandaag zijn de steunhekken geplaatst waartegen later de peulen en de doperwten zullen klimmen, die al zijn opgekomen en sierlijk in lange rijen op de grond liggen te wachten. Zijn aardappels zijn ook al boven de grond, de bonenstokken staan keurig in het gelid tussen andere kaarsrechte rijen gewassen met gevarieerde groene tinten. Rode kolen bezetten al duidelijk herkenbaar een hoek van zijn landje. Weelde.
Voor de meeste tuinders is het zwaarste werk gedaan; het spitten en zwoegen met tegels, palen en stokken, het plaatsen van de kweekkasjes, het poten van de aardappels. De eerste gewassen zijn aangeslagen en de zwarte aarde wordt langzaamaan bedekt met de frisse kleur van pas opgekomen plantjes. Land vol beloften.
In het begin van het jaar nog veel modderige veldjes die in de loop van de winter overwoekerd waren met onkruid; of waar nog grote dekzeilen landbouwfolie over lagen uitgespreid. Alleen de geroutineerde tuinders hadden in de herfst en de winter hun tuinen al voorbewerkt. Vooruitzien. Visie.
Toen de fase van het spitten. Of van het ploegen, want het is niet iedereen gegeven om handmatig zijn of haar hele tuin ‘om te hebben’ vóór eind april – laten we zeggen koninginnedag – zoals we dat op de jaarvergadering hebben afgesproken. Zelf hebben wij gebruik gemaakt van de mogelijkheid om een woeler in te huren. Daarmee wordt dan geen mol bedoeld of een ander kruipend schepsel in de grond, maar een persoon die met een gemotoriseerd ploegje je landje omwoelt, zodat je zelf niet hoeft te spitten. Je kon je daarvoor al opgeven tijdens de jaarvergadering begin maart.
Helaas. De man kwam weliswaar uiteindelijk opdagen, maar constateerde na enige tijd dat zijn machine niet was opgewassen tegen de zware klei en de onkruidgrassen die een stevig wortelweb hadden geweven in de bovenste aardlaag. Hij gaf er de brui aan. April was toen al begonnen. De leden die erop hadden gerekend dat hun akker aan het eind van die zaterdag zou zijn omgeploegd, zaten in zak en as. Boos. Hoe moesten ze nu op tijd klaar zijn? Manmoedig gingen ze toch maar zelf met de spade aan het werk. Maar elke dag een paar tegellengtes spitwerk zet niet echt veel zoden aan de dijk als je in korte tijd een of anderhalve are moet bewerken en je dat niet bent gewend. Uitdaging.
Sommigen kregen later toch hulp van een vriendelijke bekende. Anderen zochten een vervangende woelpersoon. En die kwam er ook.
Op een vroege zonnige avond - we zouden vanwege het mooie weer net buiten in de tuin gaan eten - hoorden wij op het tuintje van Alexander van het Woud een motorwoeler aan het werk. Omdat we er vlakbij wonen bedacht ik dat het nuttig zou zijn om even langs te gaan om te kijken of wij ook een afspraak konden maken. Fietsje gepakt en alzo gedaan. Hoop.
De woelmeneer wilde wel even eerst polshoogte nemen op ons landje, maar gelukkig zag hij het wel zitten en hij sprak de magische woorden: “maar dan moet het wel vandaag”. Terwijl wij hadden gevreesd dat het best mogelijk zou zijn dat wij op een lange wachtlijst terecht zouden komen en dat het op de dag van onze beurt dan zou regenen waardoor het weer niet door zou gaan. Maar soms zit het mee in het leven. Onder de belangstellende blikken van andere aanwezige tuinders, is onze tuin die avond lekker omgeploegd. Troost.
Het kostte wel een paar cent maar dan heb je ook wat, zoals ze hier in Grunn’n zeggen. Echtgenoot heeft inmiddels al geplant, gepoot en gezaaid. Zo kan je toch weer van je tuin genieten, zei hij. Het is weer een vreugde om erheen te gaan. Vertrouwen.
Ik ben trouwens van mening dat het hele perceel er dit jaar prachtig bij ligt. En ik ben niet de enige, heb ik gehoord. Trots!
Mooi ingedeelde lapjes grond, rechte rijen uien, prei. En aardappelen, al of niet met een gootje ertussen, waardoor de aardappelplanten eigenlijk op een soort dijkje komen te staan (echt professioneel, volgens Bolt) en op die manier een mooiere kluit jonge aardappels ontstaat, zoals bestuurslid Jantien Vrieling zei. Al een heleboel verschillende soorten en kleuren sla. Bloeiende tuinbonen. En op verscheidene tuinen ook bloemen, variërend van kleine viooltjes tot bossen margrieten. En vergeet de bloeiende bieslook niet. Langs de buitenkant opgebonden ranken van de bramen en frambozenstruiken.
Ook speelse tuinen, met takken als rijshout en kromme paadjes. Op tuin 53 van Eva Delacher is zelfs een bijenstronk opgericht, waar haar man gaten in heeft geboord zodat bijen erin kunnen kruipen. Een eenzame lupine stond prachtig geel te zijn. Er bloeiden nog vergeet-mij-nietjes toen ik er was. Die kunnen zaden leveren voor volgend jaar. Verwachting.
Of tuintje 44 van F. Aussems met een rond pleintje in het midden waar alle paadjes van buitenaf naar toe lopen. Bloemen, groenten en kruiden en bessenstruikjes gecombineerd aangeplant op decoratieve basis; hoogte-verschillen. Hier is duidelijk een poging gedaan om een eigen vorm te vinden waar orde heerst, maar ook de fantasie ruim baan heeft gekregen. Eden.
Ernaast, in de tuin van Bossinga (nr. 45), dansen kleine plastic zakjes die aan de bonenstokken waren gebonden als ballonnetjes in de wind om de vogels te verjagen; ik zag al een echte vogelverschrikker aan het andere eind van het perceel op tuintje 55. Land van OZ?
Het moge duidelijk zijn: de ene opzet is in principe niet beter dan de andere. Er zijn veel manieren om er een mooi geheel van te maken, of je nou de traditionele opzet volgt of een zelf bedachte. Het gaat om de aandacht waar mee gewerkt wordt. En de discipline. Zorgzaamheid.
Nu alle tuinen verhuurd zijn, hoeven niet meer slechts enkele enthousiaste-lingen het extra werk te doen om al die onverhuurde tuinen te onderhouden. Naast het werk op hun eigen land, welteverstaan.
We zijn blij met de nieuwe huurders. Mede dankzij hun arbeid is het Volkstuincomplex een prachtig stukje Nederland geworden, beste mensen!
En nou volhouden, hè? Want de zomer is lang en het onkruid blijft groeien. En soms hebben we gewoon geen zin, toch? Geeft niet voor een keertje. Maar dan morgen weer wel.
Hebben jullie trouwens gezien dat er bij het hek aan de ingang een aankondiging hangt voor een cursus composteren? Goed initiatief. Je wordt hier niet aan je lot overgelaten als je wel wilt, maar je weet niet hoe.
Composteren is een milieuvriendelijke vorm van recyclen, zoals je weet.
Op die manier vul je de grond weer aan die bij het wieden en oogsten in de plantwortels is blijven zitten. Anders zou er uiteindelijk maar weinig aarde overblijven.
Tenslotte:
Geniet van de zon op je bastje, de wind door je haar.
Van de geur van de aarde, vooral na een vers regenbuitje.
Over een wolkbreuk wil ik het hier niet hebben.
GROET de kikkers – kworrekworre Kwááák! Plons – plons-plons!
De bijen met hun bzzzzzzzzzzzzzZoemmmm gegons.
De fladderende vlinders van bloem tot bloem.
Zelfs de mug met zijn alarmgezoem,
De geelgerande waterkevers,
De kunstige spinnenwebbenwevers.
In de sloot de salamanders.
En op de tuin steeds weer iemand anders.
EEN PRETTIGE ZOMERTIJD ALLEMAAL!
